İnsan karanlığa alıştığını çoğu zaman fark etmez.Alışmak dediğimiz şey, bazen kabullenmek değil; ışığın gecikebileceğine inanmayı öğrenmektir.Ancak karanlık, her zaman da kötü bir şey değildir. Bazen düşünmenin biçimidir.Gürültünün çekildiği, hayatın kendi sesini kısmak zorunda kaldığı bir ara duraktır.İnsan orada kendini daha net duyar, kendisi ile daha iyi yüzleşir, çünkü kaçacak kalabalık kalmamıştır.Ama hiçbir durak, varılacak yer…